یک استیبل‌کوین دلاری می‌تواند در هر ساعت از شبانه‌روز، در مرزها و بلاکچین‌های مختلف جابه‌جا شود؛ بدون اینکه مسیرش دقیقاً در یک نظام حقوقی مشخص متوقف شود. صادرکننده ممکن است دارایی‌های پشتیبان را در یک کشور نگه دارد، در حالی که کاربران همان توکن در چندین بازار دیگر آن را معامله کنند.

یادداشت ۱۲ اکتبر شورای ثبات مالی نشان می‌دهد که همین مدل عملیاتی، نظارت را در برابر یک واقعیت سخت قرار داده است: ارزش و ریسک استیبل‌کوین جهانی است، اما مسئولیت نظارتی عمدتاً ملی است. اگر دارایی پشتیبان در یک حوزه قضایی باشد و معاملات در حوزه‌های دیگر انجام شود، هماهنگی میان نهادها به همان اندازه مهم و دشوار می‌شود.

به نقل از کوین تودی این گزارش یک بار دیگر نشان می‌دهد که فناوری سریع‌تر از قانون‌گذاری پیش می‌رود. استیبل‌کوین‌ها ظاهراً ساده‌اند، اما زیرساخت جهانی آن‌ها می‌تواند ریسک‌های پیچیده‌ای بسازد. اگر دارایی‌های پشتیبان در یک کشور نگهداری شوند و کاربران بسیاری در کشورهای دیگر باشند، هر بحران کوچک در آن مرز می‌تواند سلامت توکن را همه‌جا تحت تأثیر قرار دهد و خطر جمع‌آوری سرمایه، نقدشوندگی و از بین رفتن اعتماد را به سطح بین‌المللی برساند.

شورای ثبات مالی در واقع روی یک شکاف ساختاری دست گذاشته است: نهادهای نظارتی معمولاً بر اساس جغرافیا تعریف می‌شوند، در حالی که استیبل‌کوین‌ها بر اساس شبکه‌های جهانی کار می‌کنند. در نتیجه، وقتی یک رویداد نقدشوندگی یا شائبه درباره پشتوانه رخ می‌دهد، هماهنگی میان‌مرزی می‌تواند کُند، پراکنده و ناکافی باشد. این موضوع همچنین یادآور می‌شود که حاکمیت مالی صرفاً با تعیین مقررات داخلی تضمین نمی‌شود؛ بلکه نیازمند ابزارهای جدیدی است که جریان داده‌ها و دارایی‌ها را در مرزها ردیابی کنند.

به نظر می‌رسد مسیر پیش رو به سمت قانون‌گذاری هماهنگ‌تر، شفافیت بیشتر و نظارت مشترک بر ذخایر حرکت کند. دولت‌ها و نهادهای مالی به‌احتمال زیاد مجوزهای محلی، حسابرسی مستقل و افشای لحظه‌ای دارایی‌ها را جدی‌تر می‌گیرند. در کوتاه‌مدت، استیبل‌کوین‌های بزرگ‌تر تحت فشار قوی‌تری قرار می‌گیرند و در میان‌مدت، برندگان اصلی بازیگرانی خواهند بود که شفافیت و اعتماد بین‌المللی را به یک مزیت رقابتی تبدیل کنند.

منبع: Crypto.news (مشاهده متن اصلی)